KENDİNE DÖNÜŞ VAKTİ GELMİŞTİR..

Kendinle an da şimdide olmanın aynına varmak gerçekten kalpten istemekle olur.. Ve olmasına doğru evrilirsin.. Ve kendinin , kendi varlığının ihtiyacına alan açmak biliyor olduğunu sandığın tüm her şeyi, tüm gerçekliği değişmekle olur ve öncelikle de bu sandıklarından vazgeçmeyi kabülle .... Zihnimizin kurulu bir sitemi var ve her geçen gün bu sistemle yaşamaya da alışıyoruz.. Ve bu sistemin sadece hayatta kalmaya, yürüyüp gitmeye programlı olduğunu da anlamaya başlıyoruz .... Peki hayata akmak ve yürüyüp gitmek aslında içinden ve yanında veya da etrafından dolaşmak geçtiklerinden gitmek , uzaklaşmak, ve de hiç olmamışlar gibi davranmak da olmuyor mu bir yerde???? Yani kendini yaşamadan , yaşarmış gibi yapmak olmuyor mu? İçindeki senin, seninle bağlantı kurmasından kaçmak ve süregelen bir kaçış hali başlatmak neden bu denli korkutucu geliyor .....????!!!! Ve pek tabi gelişimini ve kendinin sahip olduklarına yönelip, yüzeyin resimlerinden uzaklaşmanın mış gibi yaşıyor olmaktan da uzaklaştıracağı gerçeğine yaklaşmak neden bu denli tedirgin edici ?? Son yıllarda tekrara düşen bu sorularının ve tekrara saran yaşamının daha akıcı olmasına doğru evrilme zamanın gelmiş ve seni çağırıyor olduğundan mıdır tüm bu kaos ve yenilen yepyeni bir çağa doğru akarken, eserken ; kalbimideki ateşin alevlenmesi de özüne dönüş sirenini mi çaldırıyor ??? Ve nereye gidersen git, nasıl bir döngüde olursan ol, kaçışının da bir duru var ve işte buradasın yeniden... Tekrarlara son verme vakti....

Asıl sorunlara eğilmek ve kalbinin aradığına yönelmeye cesaret etme vakti.... Kendine sorun yaratarak sürekli kaçamak dalışlara, sürekli yeni iş alanları ve çeşitlilik yaratarak ilgilenecek ve çözümlenecek daha başka sorunlara yönelip , oralaradakileri çözerken ; kendine dair neyle ilgilenmekten kurtuluyorsan ve bu ilgilenme sürecini uzatıp odağını gereksiz çok daha başka şeylere verip de asıl üstünde durman gerekenleri unutuyorsan, kendini dinlemeyi, kalbinin arzularını gerçekleştirmeyi erteliyorsan ve bunlar için farklı soruları bahane edip kaçmaya devam ediyorsan ; """"BİL Kİ ; KAÇTIĞIN TEK ŞEY KENDİ HİKAYENDİR """..

Kendine ve kendinin içinden taşanlara zamanın yok diyorsan; kendini feda ediyorsundur...

İşte hayat bu, hayatın gerçekleri diyorsan, kendi gerçeklerini görmezden geliyorsun demektir...

Ve esas gerçeğinde sahip olduğun , tüm hücrelerinle ve ruhunla biiyor olduğun ve hissediyor olduğun dönüşümü geciktirmek yaşama dair alacağın tatları ve kendi hayatını yaşamayı da kaçırıyorsun demektir. Peki daha ne kadar kendine söylediğin yalanlarına inanıp, kaçış planlarına uymaya devam edeceksin ???

Bu yaşına değin hep bir mücadeleye yer açan zihnin ve hayatına dolan her şeyde en çok yordu seni?? Sevgisizlik? yoksa sevgiyi tanımamak mı_ ??? Sevginin ne olduğunu deneyimlediğini düşünüyor musun? sevgiyi tüm hücrelerinde hissettiğini biliyor musun ?? Çoğumuzun ailesi savaş görmüş, savaşların içinde var olmayı, güçlü olmayı ve de güçlü kalmayı ve ne olursa olsun hayatta kalnayı öğrenmiş ve bizlere de bunu öğretmişlerdir. Ve savaş alanında bir arada kalmanın mücadelesinde sevmeye vakit bulamamışlar ve de yaşama aktaramamışlar ve de bizlere de verememişlerdir. Bizler de anne ve babalarımızdan ne aldıysak bunlara sadık kalma dürtüsü içine girerek tüm yaşam akışımızı böyle şekillendirmeye yönelmişizdir.

"" Annemle kopmaz bir bağımız ve benzerliğimiz var"", ""babam gibi olmak büyük guru "", ""annem ve babamı mutlu etmeliyim """"vs... birçok benzer tanımı ve ifade ediliş şeklini duymuşsunuzdur ve belkide sizler de söylüyorsunuzdur...

Peki yaralı ruhların acısını bu kadar tanıyarak büyürken yaralarımızı iyice de öğrendik de iyileşme halimizi tanıyor muyuz ve sevgiye dair biliyor olduklarımızın farkındalığında mıyız ??*

Hiç kendin gibi olabiliyor musun mesela ? Ya da her alanda kendin gibi olmaya cesaret ediyor olmaya hazır olmaya niyet ediyor musun ??

Yaşam şimdi bize kaybettiğimiz bizi ve sevilen o yanlarımızı vermeye geliyor ve şimdiden itibaren artık tam olarak kendi ihtiyaçlarımızı ve duygu durumlarımızı dikkate alarak yaşamımızdaki her alanımıza kendimiz olarak akmaya doğru yönelmeye itiliyoruz..Korkular savaşmaya ve mücadeleye devam ettiğimiz sürece yer tutar... Evrenin saf ve sonsuz sevgisine izin verip bu sevgilerdeki yerimize kök saldığımızda tüm savaşlar biter ve sevgi her yaranın, her iyileşme halinin tamamen saf ışıkla dolmasını sağlar ve SEVGİ HR ŞEYİ İYİLEŞTİRİR....

Ve biliyor musun ki??* SEVGİ, HER DAİN BİR YOLUNU BULUR ...