""" Şefkatli Öz Dokunuş ""

Şefkatli yaklaşım ve kendine şefkatli olmak...

En çok ihtiyacımız olan anı iyi analiz edebilmek ve kendimize ihtiyacımız olanı verebilmekle başlar...

Çoğu zaman etrafımızdaki kalabalıklara saklanır ve kaçtığımız duygu veya duyguları burada bıraktığımız yanılgısına sığınırız. Bazı sabahlara kalabalığa kaçtığımız bizi sessizce takip eden duygularla uyanırız.. İdare ediyor gibi hissettiğimiz ve benzeştiğimiz kişilere sarıldığımız hep bizim kendimize kör kaldığımız yanlarımız olduğu gerçeği ile yüzleşiriz.. Belirsizliklerimiz netleştiğinde, dağınık hallerimiz toplaştığında, kayboluşlarımız özgün sarılmalarımıza dönüştüğünde görmezden gelememeye başlar ve ruhumuzun olgun halleri ile yüzleşiriz. Buna büyümek deriz... ve büyümekle vefa ve fedakarlığı algılamakta şaşırdığımızda yine kayboluruz .. Başkalarını anlamaya verdiğimiz sabırda, kendimizi ne kadar da ihmal ettiğimizi görürüz. Tam da burada bunları aşmanın yolları şefkat ve özveri ile öz yaklaşım ile kendimize ihtiyacımız olanı vermeyi öğreniriz.

Beklemeler biter, kendimizi beklettiğimiz yerlerdeki erimişliğimizi toplarız. Mazeretler biter ve dürüstlükle kalbimizden geçenleri paylaşırız kendimizle. Dağınıklık biter, yönümüzü bulur ve sahipleniriz öz farkındalıkla kendimiz olabilmeyi. Başkalarına bakmaya son verip; kendi yolumuzu açmaya yelken açarız.

Uyanışlarımızın ağırlığında bazen yorgunluklarımız acıtır ve acının dokunduğu kalbimiz gözyaşlarına dönüşür ve işte kendimiz olabilmenin en saf halinde masumiyete bir köprü kurarız ve ağlamanın şifasına ve vereceği hafifliğine teslim oluruz. Teslim olmak kendi varlığımızın kabülüdür. "" Ben de varım "" diyebilmektir. Kalbini cesaretle ve şeffaflıkla yaşama sunabilmektir. Şimdi şu farkındalığı içselleştirelim ve de kalbimize layıkı ile yerleştirelim....

"" Ben de varım ve sahip olduğum duygusal nezaketimin ve duygusal zekamın ve hassasiyetin ve değişen tüm hassasiyetlerimin de farkındalığı ve kabülü bana da gösterilmesini hak ettiğimi kabül ediyorum "" demenin vakti geldiğinin idrakına aymaya varmısın şimdi.. "" İnsan olduğumu, birey olduğumu ve kalbimin anlaşılmaya hakkı olduğunu ve hep anlamak zorunda olmadığını kabül ediyorum. "" demeye "Şefkatli farkındalığınla kendin haricinde şifalandırmaya ve yaralarını sarmaya verdiğin zamanı ve emeği kendine vermeye hakkın ve de ihtiyacın olduğunun kabülünde olmaya var mısın artık ... "" " Yanında oldukların kadar yanında olunmasına ihtiyacın olduğunu kabüle geçme vaktin. Ve bazen de sadece sessizce yanında duracak ve bana elini verecek gerçek bir kalbin varlığına ihtiyacın olduğunu bilmenim büyüklüğünün sana ne kadar iyi gelebileceğinin bilinir olmasına kendini açar mısın lütfen.. Sıcacık yatağında sakince yatmanın ve günü böyle geçirebilmenin hakkın olduğunun vereceği gönül huzur ile .... Sıcacık bir çayın içini ısıtması gibi , yanındaki eli tutup kendini an daki sessiz huzura teslim edebilmenin veya sıcacık battaniyene sarılıp ait hissetmenin kalbinde yaratacağı sıcaklık gibi kendine vereceğin bir öz dokunuş ile dokunur musun şimdi...

Sor kendine kalbim şimdi neye ihtiyaç duyuyorsun ? .... İçinden gelene kulak ver çünkü ne diyorsa doğrudur...

Şefkatinin öz dokunuşu ile sarıl kendine ...

Kendine vereceğin en güzel ve özel hediye ""şefkatli farkındalıkla """özüne dokunabilmektir.