EV OL...

Bazı düşüşler, nasılını bilemediğin bir kayboluştur... O düşüşün yeri sallandırdığı etkisi her yerden hissedilir olsa da .. Anlayamazsın, anlamlandıramazsın, sadece düşersin, kalen içten yıkılır...Bir daha asla eskisi gibi olamayacağını bilirsin... Büyümek zorlayarak gelmiş ve tüm kaleyi içten yıkmıştır.... Ve kendinin bu düşüşünde , kendinde kaybolursun...Dağılırsın...Merkezini kaybedersin.... Yolunu kaybedersin.... Ve bu darmadağın halde dahi birisine can kurtaran olursun , birisine cesur prens, kendinden öteye varmaya dalmadan , kendi yıkıntılarından esen rüzgarla birine ilham olursun...Nazik ve kırılgan ama umutlu ve yardım sever duruşunla taşırsın hayatı.... Kendi trajedin birinin mucizesi olur...

Değişen yüzünün korkutucu gülümsemesi ile hayatın uğruna ölmeye değer olup oladığına karar verme sürecine ilerlersin. Hiçbir şey yapmamak pes etmektir çünkü ve pes edersen nefes alırken ölmeyi kabül etmiş olursun ....

Tam da burada bir gerçeklik sesini duyurur ve der ki hüsranlar olur, yıkım olur, yönün kaybolur, sen de kaybolursun .; ama yola devam edersen illa ki o yolun sonunda kendini bulur ve de tam olursun ve yine evinde merkezinde kendinle olursun.... Burada önemli olan "" DEVAM ETMEK """ tir.. Ne olursa olsun devam etmeye yön tutmak ...

Yaşam süreklilikle değişen ve aynı kalmayan bir akışın içinden tekrar tekrar geçebilmekle , değişime adapte olarak kendine kendini katarak akmaya devam eden bir akarsu gibidir. Suyun aktığı ve durduğunu gösterdiği yer yani nehrin akan suyla buluştuğu yer, oradaki akarsunun yatağı yani evidir . Ve evine varana dek akmaya devam eden suyu evine ulaştıran şey akmaya devam ediyor olmasıdır .. Ve hep de bir yolunu bularak akışını sürdüren su o ana yatağa varır ... Varılan Su Yatağındaki su aynı mıdır ? Veya orada hep aynı mı kalır , Tabi ki de hayır .. Orada da görülmeyen ama bilinen bir devinim vardır ve akan da duran da aynı değildir .. Ve sonuca doğru yola çıkan okun da isabet ettiği nişan da onun evidir ... Başladığın gibi durmasan da, yol seni değiştirip, dönüştürse de, yola devam ettiğinde varacağın nokta hep aynı kalmaya devam edecektir . Yani evine varmak için çıktığın bu yolda er ya da geç evine varmış olacaksın.... Ve evinde durduğunda Hakikatınla doğduğun ve dönüşe dek keşfe değer tüm yollarındaki yankılarında olduğu gibi kendine varan yolun saflığına doğru, şimale dek hareket etemeye devam ediyor olacaksın ve de evine varmış olacaksın...

Bu hiza ile dizim değişmez bir haritadır ve içsel yolculuğundaki her deneyim, macera ve keşif bir devrim gibi görünse de , aslında sahip olduğun evinin odalarını yeniden bulmak ve tanımlamak gibidir ... O yüzden evinde gibi olmayı unutma ve kaybetme ,,, kaybolacağın kadar düşsen de evinin kendi bedenin olduğunu hep hatırla ve teslimiyetin evindeki kabül ve davete icabet olduğunu da hep bilerek yaşamın kollarına sarıl, önce kendine sarılarak ....

Nereye gidersen git, nerede durursun dur kendine EV ol.... Tanımsızlığın şifrelerindeki ana parola ol... Kendine yuva olduğunu söyleyen kalbin hep bir cıvıltı verir sana ve bu cıvıl cıvıl olan senin en masumane yolu da yolculuğu kendine varam ruhun yaşama yansıyan arayışıdır .... Aramakla geçen bir beyhudedir ... Ama kendi baharına kavuşanda arayışının mevsimindeki ruhtur ...Ev gibi ol ruhuna, ev gibi hissettir kalbine ve hep bir ve hatırla ki EVİNİN içinde kaybolsan hissinin içinde kaybolmazsın....

EV OL kendi varlığına ve sadece devam et.... Devam eden ruhunun gülümseyerek uyandığı bir bahara çiçek açan bir damla göz yaşınla kendi varlığının özüne dokunmuş olarak yeniden kendi evinde nefes almaya başlayacağın uyanışlara.....