Gerçekliğin, Gerçeklerinin Bir Gün Kendini Gösterme Vakti Vardır...

Sahnelenen oyunların piyes rolleri gibidir bu günün içinden geçenler ile gelecek olanların bu güne bağlılığı.... Aradaki fark piyeslerin yaşanandan esinleniyor olması ve yaşamın yaşanır olmasıdır ve Canlı duygular hiç bir zaman ölmezler sadece saklanırlar ve birgün saklandıkları yerden çıkarlar ...... Ve tabii ki , Hayatın içinden geçen de , duran da, biten de; hep ileriye doğru yol alır gibi görünse de gerçekten son noktası konmayan piyesin yeni sahneleri oynanmaya devam eder.... Ve bu günün yankısı 20 yıl sonra dahi devam edecek o nihai haline yetişir veya bir ömrün son demlerinde olsa da; uyanır ve kendini gösterir .. O Büyük yüzleşme yaşanır, alınacak dersler alınır ve yol devam etsin diye tamamlanmalar yaşanır . Beden bu diyardan giderken ruhun kıyafetindeki son rengini tüm yarım kalmış cevapları bulmak için yansıtır ve bu rengi ille dönüştürür her şeyi ve son nefes anı da olsa bir çok çözümlenmeyi verir ve öyle kendini kapatır ve ruhu bir sonraki yaşam formuna doğru serbest bırakır ....

Döngü olarak başlayan yaşam, doğumdan ölüme kadar bir daire çizen yaşam formu ; her deneyimi daireler olarak yaşarız.. Yani her bir döngü başladığı yere geri dönmelidir ve geri dönüş yani varış olmazsa bu tamamlanma anına dek orada çözümlenmeyen şey alan tutmaya ve ilerlemeye engel olmaya devam edecektir.... Bu da bir sonraki döngünün içinde yerini muhafaza etmeye devam etmesi oluyor. Aynı anda başlayan bir çok döngünün iç içe geçmesi , yarım kalan tamamlanmaların karışması ve kargaşalı ilerlemler hep bir nihai geciktirme yaratıyor ... Yaşamsal alanlardaki kendine varma halin bir başka sarmal kesitle , farklı bir seyir alır ve enerjisel katmanlarımızı tutan bu karanlık içindeki bilgiler alınmadan , dersler verilmeden yollardaki çiçekler tomurcuk kalmaya devam ederler...

Reddedişlerinin süreklediği o arayışın sorguladığı kim olduğun ve de kim olmadığın gerçeği; yüzündeki tebessümle kendini gösterirken aniden içindeki cam parçaları daha parçalanır ve batar kalbinin her yerine ve sonuç olarak da her bir adımın her aşamasında keskin dönüşlerle manevraların içe dönüşünü hızlandırır ve dışarıdan gelen ne olursa olsun kendini arayış esas yönünü bulur.. Ve o kapanış hali ile buluştuğun sen, gerçekliğini keşfedersin ve içinden taşan varlığının özü ile tanışırsın ve ""KENDİNDEN ASLA KAÇAMAZSIN """. ve işte tam da burada """ KENDİNİ KENDİNE TESLİM EDERSİN """ : """ KENDİNİ YAVAŞÇA ORYAYA ÇIKARMAYA """" başlarsın..... Şahane bir yüzleşme ve yükseliş olur bu esnada..... Ve işte her yüzleştiğin karanlığın aydınlığa kavuştuğunda parlarsın yıldızının yönündeki tüm güzelliklerle ....

Gün gelir rüyalar coşar, kendine olan yolculuğun derinleşir ve uyanışın şarkısı, kendinle ilgili bilinmezliklerinin doğumuna tanık olursun... Kendine şahitlik edersin ve öğretmen gereken her bilgi rüyana mesaj olur ve akar gidersin yaşam yolunda....Gün gelir bir sabah uyandığın dünyanın başka bir diyarın sabahı olduğunu koklarsın ve esas diyarının, evinin bedenin olduğunu anlarsın ve Gün gelir bir an da GÖRÜNDÜĞÜN KİŞİ OLMAYI BIRAKIR ve OLDUĞUN HALİNLE KAVUŞUR, OLMAYA BAŞLARSIN.... Ruhunun derinden çıkardıkları gibi tam ve bütün olmaya ilerlersin...

Hatırlamaya başladığında; sana söylenilenler anlamını yitirir ve kendi gerçeklerini bulup kendine eklemeye başlarsın ve bunların uyumlanır halleri birden yükselen güneş gibi parlatır karanlığını ve kimliksel kargaşan, kim olduğun çelişkin sonlanır. Kimliğin aydınlanır ve görünür olur ve gerçek görünürlük ; ÖZ den geleni görür olmanla tamamlanır ve işte yılların getiremediğini, an da yaşarken bulursun kendini ....

Ve Seçersin olduğun kişi olmayı, seversin kendinle kalmayı... En sonunda da tam ve bütün olmanın ahengi ile kalbini sevdası, ömrünün aşk-ı ilahisi ile yaşamın içindeki yerini alır ,hak ettiğini de deneyimlemeye başlarsın...

Gerçeklerin kendini gösterme şekilleri, kendini yeniden yaratmanı sağlar ve dirilişin muhteşem olur....

KENDİ GERÇEKLERİNİ KABÜL ETMEYE HAZIR MISIN ??