Her son bir başlangıçtır....

""Yine bir bahar rüzgarı esiyor ..""" Derinden, hissedilebilenin ötesinden gelen dokunuşlarıyla rüzgar dokunuyor tenden ötesine ve çimenliğe taht kurmuş sarı papatyaların nazenin dansına eşlik ediyor kozasından çıkan beyaz şirin kelebekler. Sarışınların arasında pembiş kokulu arpa çiçekleri açarken, rüzgara küsmüş başaklar suya hasret dallarında buruk... Sararmış saman gibi tazecik boyunları, suyun dengesine ve dokusuna ihtiyaç duyuyorlar... Bitti dedikleri kışın cemreleri ile bahara merhaba diyen gök perileri, bulutların yeniden başlatmaya meyiline odaklı suyuna damlalar katıyor yüreğinden çağlayan sevgiyle harmonikleşerek .,; belki de cilveleşerek. Duygulara da etki eden bu dönüşüm toprağa, havaya ve suya düşen cemrelerden sonra gönüllere de düşecek cemreleri karşılamaya hazırlanıyor benim hassas ruhumun nadasa bıraktığı zihnindeki dehlizlerde .,.

Ay halimin ruhuma dokunan masumiyetini, kalbimin odacıklarında içimi titreten sonsuz hezeyanları terkederken izliyorum yeniden cıvıldaşan kulaklarımdaki saf çocuksu gülüşleri ve bir yanımda çocuksu masumiyet ve şen olma hali, diğer yanımda özgürce uçuşan sesleri ile türlü melodilerle ilham olan gökyüzünün kanatları... başımı göğe kaldırmış bakıyorum yakıcı ışınları ile hissettiğim sıcaklığına sarıldığım güneş gözlerimi yakıyor ve gözlerimi yaşartıyor benim içimin acısını duyarcasına geçmişin izleri bir bir aydınlatıyor ve yolların temizlenme ve hizalanma vaktinin geldiğini fısıldıyor kulaklarıma,,,,

Yüreğimde düne uzanan bir yolculuk hızlı ve keskim acıtan bir sızının tüm bedenime dağılan titreşimsel dalgalanması gibi.... Bir deprem hissediyorum derinden, yüzeyi anlamsızlaştıran hızlı çöküşleri ve devinimleri gösteren sismik dalgalanmalar içimde hızla yer değiştiriyor kuleleri ve yüceltiyor ruhumun ateşini ...

Bir şey bitiyor bir şey başlıyor.... her yolun sonunda sonraki diğer yolda bir başlangıç noktası değil midir ?? Ay masumiyetim, güneş keskinleşen netliğim... Biri kılıcını kuşanmış , diğeri zırhını çoktan giyinmiş... Sadem safi sevginin ışığı ile koruma pelerinimi giymiş halime dokunan muhteşemliğin derinliğindeki güneşimin pırıltılı yazı ve çoğalmaya başlayan tuzlu yaz kokusu,; devamında şansı fısıldayan yoncaların yeşeren dallarındaki sarı ekşilice otlarındaki canlılık... Zamanlarını bekleyen bu bahar çiçekleri yine gidecekler ve yeniden gelecekler . her gidişin bir edası, her gelişin bir ışıltısı olduğunu bilerek ve gülümseyerek candan öte canlılığını koruyan dalındaki maviş açan çiçekli bahçe çitlerine ve aralarında çıkan lalere sarılarak... bu buketsi kucaklaşma insanlığa da coşku veriyor da içimizdeki nazenin saflığa huzuru hediye etmeye gelmeyecek mi? tabi ki gelecek tutacak uzatıp ellerini de kucaklayacak ateşin ısında dövülen demirin gücündeki katılığıyla ..

adım adım ilerleyen mart böceklerinin birbiri ardına , peşi sıra ulanarak oluşan mart yoluna nisanı bağlayan bu sevgi yolu birliği ve de büyülü bir baharın çatısını kurarken mesnevi dizelerin türkü olan seslerinin kulaklara bıraktığı o tatliş esintinin iç huzura dokunuşu....

Derin duyguların uyanışı ve birçok kez bitti dediğinin başlangıç olduğunu deneyimleyeceğimiz günlere doğru ....

Kontrol etmek isteriz derin anlayışımızın alışılmaz kalıpları için... Oysa ki değişmeyene tutunmanın faydasızlığını tatmış varlığımızın alışkanlıklarından özgürleşmesi değil midir esas olan ...??? Kontrol etmek güdüsel rahatlama gibi gelir ve de sadece süreci uzatır... Başkaca hiçbir şeye yaramaz... Kontrolu bıraktığın anda kontrol etmeye başlarsın etrafını nasıl da kendi içinde dahi şaşkınlık yaratan bir bakışı ile ve bu dizilen senden öteye yürüyen yeni düzen eşsiz huzura doğru uzanan elin değil mi?? işte en güzel lütuflardandır bu yaradılışımıza yaradanın.. Kendini bıraktığında kontrolü sağlayabilmek...

Düşünceler gelir geçer, duygular yücelir, yere çeker.. Hepsi birer açılımdır...yepyeni farkındalıklara ve titreşimlere dönüşürler....İşte hayata açılım ve de hayata bitti dediğin yerden yeniden başlamak böyle bir şeydir...Denge böyle kurulur.. her hal kendi dengesini kurmaya hazeldir ... Adımlarımız ahenkle kendi yönünü belirlerken; akan her gözyaşımız da içten dışa arınmayla gelen dengeye köprüdür... Yollar uzar, yıllar geçer veya bir an yıllar gibi geçer... Ve an da gelen bir dokunuşla kendi döngün biter, kendi iç yolculuğunun yücelmesi ile yeniden başlarsın yaşamaya...

Bişey sessizce gidiyorsa bilki gitmesi gereken yere çoktan vardığındandır.. Her yolculuğun sonundaki durağa gidip geri dönüşler sadece puzzle alanlarının boş alanlarını doğru orantıda doldurmak içindir. Yol ne kadar karışık olursa olsun sezgilerin seni alır yolun sonuna götürür. Yollar açılır, yollar kurulur ve de sonunda senden sana yansıyan her şey ile bütün olursun.... Matruşka gibi içten dışa, senden sana, senden ötekine varan saf sevgi ve ilahi aşkın kulattığı ezeli sevgilerin cennete çıkardığı tüm patikalarındaki izlerine doğru .....

İçindeki sana ait olanların sana doğru gelmesi dileğiyle.....