YÖNÜN NERESİ....

Yön yaşamı hissettiğin ve dizayn ettiğin yerdir..... Yönün kalbinin gösterdiği hizadır ...Derin ve derinliğin anlamını dipte bulabileceğini anlatan bir ilhamla seni çeken bir alan tutar ve muhteşem bir şelale gibi akar gönül dergahına .... Bambaşka alemlerin sığınağı olan kalbinin eşsiz başkalaştığı titreşimi hissedebileceğin bir mecraya uzanan bir yolda bulursun yönünün ipuçlarını ve pusulan her daim içindeki o sesten gelir ...Bugün içindeki sesin huzuruna teslim olmak ve ferahlamak için ruhunun davetine kulak ver ve hayatın içine değil kalbinin gizemine akıp git... KALBİNİN SESİNE rehber olan bilgilere çağrı varsa onlarla meşgul ol ve hisset ve şahanelere dal ....Kendine yaptığın bu yolculuk ile öğreneceklerine şaşıracaksın elbet biliyorum !!!!!! İşte kendini keşfinin sihirli bir anahtarını keşfetmiş de olacaksın..... Heyacan hisseden kalbinin meraklı arayışına bırak ,ruhunun renkli tonlarına bedenini ekle ve huzuru tat.....

Her yolculuğun kendi içinde, o yolculuğa göre ayıraçları ve öğretileri vardı ve hayat keşfi dalgalara ve inanılmazlara konu olabilecek derinliklere konu olacak farkındalıklara dahlen yürür... Gamzeleri gülüşünü bekleyen ey nazlı güzel yaşam yolundaki gülüşlerini fazla bekletme ki; yola naim olan bu kulun aşka kavuşsun işte o an hislerin en güzeline nail olmak bir lütf-ü şahane-i divan eyler bu kula -ki; diyar-ı rücu eyleyen ruhun yönüne denk gelir hayat -ı bahar .... Özlü süslü sözler gönülden akarken bir zamanın şairlerine dize olmuşlar... Çünkü zamanın özgünlüğü sessizliğe önem verirdi ve sessizlik içindeki ses yönün sevgiden olduğunu bilirdi ve akış yolu bulmazdı ,,akış akar akar ve kedi yolunu açardı ... YÖN AŞKA varırdı.. . İşte divanın şairleri sözlerinde saklar ruhlarının sesinin gizemini ve şimdi diyara örnek eder varlığın renklerini ve kendi aleminin içindeki kalabalığa ışık tutar .. Elbet tat almak çoklu dünyada farklı eylemlerle mümkün olsa da ; zamanın içindeki zamanı durdurup , gözleri kapatıp kendi sesindeki sesi dahi kısıp , içindeki seni ve özü duymak ilhamların en şahanesi ve yolların da en ışık saçanıdır ...

Eğer yönsüz ve kayıp hissedersen; yön tuttuğunun eksilmesindendir veya yönünden çekilmesindendir ..İşte tam da burada yönüne kendini koy ve dağınık senin diri bir resme vücut olduğunu gör ....

Aşka dalarsın, yönün aşk olur, mateme durursun yönün matem olur, iş kurarsın yönün işin olur, çocuğun olur yönün çocuğun olur, evlenirsin yönün evliliğin olur ve gün gelir hepsi gider ve yönünü kaybetmiş, afallamış ve sudan çıkmış balık gibi hissedersin .... Kendini kaybolmuş ve nereye varacağını bilemez , kaybolmuş bulursun.... Sonra bir bakmışsın zihnin karmaşada, kalbin gergin, bedenin kayıp diyarların gezgini.... Ne olursa olsun bitmez tükenmez girdaplarda bulursun kendini ... Yolun bitti sanarsın ve bir gün kendine döner ve bakarsın ki orada duran bir benlik var ve kendine adamaya karar verirsin ve işte yeni yolculuğun başlamış olur.. Demem o ki, herkes gelir, herkes gider bu hareketin içinde duran bir sen varsın ve aynanın iki yüzünde de kendi benliğini tutarsın kayıp olmasın da dağılmazsın da.. Sessizlikte çığlıklara boğulmazsın da ... YÖNÜN her daim kendine olsun ve geri kalan san giden yoldaki teferruatların kalsınlar işte o vakit hep düz bir hatta yolu taki etmeye devam etmiş olursun....

YÖNÜN KENDİN yani ŞİMALİN olsun, PUSULAN İÇİNDEKİ SES ,yani RUHUN olsun......

ve PEK TABİİ Kİ YÖNÜN KALBİN OLSUN, HİSSETTİĞİN GİBİ YAŞA..... KALBİN AYNI ZAMANDA HEP DE YANINDA OLSUN ve DÜRÜSTLÜK, NETLİK, ŞEFFAFLIK VE SEVGİ REHBERİN OLSUN.....